Tekenen van aanbidding in Openbaring

Het Bijbelboek Openbaring presenteert de christelijke geschiedenis in wonderlijke beelden. In hoofdstuk 7 wordt gesproken over een proces van verzegeling (verzen 1-3). Vier engelen staan aan de vier hoeken der aarde en krijgen de opdracht de winden tegen te houden, totdat Gods kinderen aan hun voorhoofden verzegeld zijn.
Het Griekse werkwoord is hier: sphragízō – verzegelen. De betekenis is die van het zetten van een wettige handtekening om de echtheid van het verzegelde te garanderen en om eigendom te markeren.
De tegenhanger hiervan vinden we in het Oude testament, in Ezechiël 9:4. Daar zien we het beeld van een man met een schrijfkoker, die de opdracht krijgt een teken te maken op de voorhoofden van de mensen die God dienen. Het Hebreeuwse woord dat daar voor teken is gebruikt, is het woord tav. We vinden het in slechts drie verzen in het Oude Testament, waar het telkens handtekening betekent (Ezechiël 9:4, 9 en Job 31:35).

In het boek Openbaring wil Jezus ons duidelijk maken dat we in de tijd van het einde leven en dat er een proces van reiniging en verzegeling zal plaatsvinden. Verzegelen komt uiteraard na beoordeling van de echtheid. Wij weten dat er een maatstaf, een standaard moet zijn waaraan het oordeel gemeten wordt. In de Bijbel is die maatstaf de onveranderlijke wet van God. We zullen be- en geoordeeld worden naar de criteria van de wet en als we de test doorstaan, zullen we verzegeld worden met het zegel van de Levende God.
Kennelijk wordt er een zegel aangebracht aan hen die een keuze voor liefde voor God maken en als gevolg daarvan Hem gehoorzamen. Heel veel christenen hebben moeite met het concept  gehoorzaamheid aan de geboden, maar het is Jezus zelf die liefde voor God aan gehoorzaamheid koppelt (Johannes 14:21) en oordeel aan daden oftewel werken (Mattheüs 16:27).

Wat is dan dat zegel van God?
In Jesaja 8:16, 20 staat:

Bind de getuigenis toe, verzegel de wet onder mijn leerlingen […] Tot de wet en tot de getuigenis! Voor wie niet spreekt naar dit woord, is er geen dageraad.

Deze verzen vertellen ons kennelijk dat verzegeling te maken heeft met de wet en de getuigenis.

(1 Bedenk dat hiermee niet gezegd wordt dat enkel en alleen het bewaren van het sabbatsgebod de reden voor verzegeling is. Gods kinderen worden niet verzegeld, omdat ze zich houden aan de geboden en acht slaan op de profetieën. De verzegeling is het resultaat van een geheiligd leven, wat veel meer inhoudt dan het afvinken van geboden. Het is de Heilige Geest die Gods
kinderen verzegelt in de waarheid (Efeziërs 1:13; 4:30) door hen te overtuigen van wat waarheid is (Johannes 16:8, 13). De sabbatdag van het vierde gebod is het teken van de Schepper, omdat het Zijn autoriteit uitdrukt. Wat Openbaring 13 en 14 voorstellen, is dat de laatste strijd zal gaan over erkenning van autoriteit en gezag. De zaterdagsabbat van God of de zondagssabbat van de kerk zullen daar de uiterlijke tekenen van zijn.)

Maar welke wet en welke getuigenis worden hier bedoeld?
Elke wet van toen en elke wet van nu bevat een paragaaf waarin geschreven staat wie de wetgever is, en waarin zijn handtekening staat. We moeten immers weten wie een claim van eigenaarschap op de wet legt en wie het is die van ons gehoorzaamheid eist. Dit is een universeel principe van recht en rechtvaardigheid.
Lezend door de Bijbel komen we maar één wet tegen die ons een hint geeft over wie de wetgever is: de wet der Tien Geboden. Iemand kan zonder aanvullende informatie alleen weten wie de wetgever is door het vierde gebod. Alleen uit dat gebod kunnen we afleiden dat de wetgever de Here God is, die ook Schepper is en wiens koninkrijk universeel is, omdat Hij hemel en aarde, de zee en al wat erin is, heeft  gemaakt.
De Bijbel identificeert de Schepper nader voor ons in Johannes 1:10 en Kolossenzen 1:13-17: het is Jezus. En in Openbaring 14:7 laat Jezus ons ondubbelzinnig weten dat Hem alleen aanbidding toekomt, omdat Híj de Schepper is: ‘[…] en aanbid Hem die hemel en aarde, de zee en de waterbronnen gemaakt heeft.’
Hieruit kunnen we afleiden dat, wanneer Openbaring 7 spreekt over verzegeling, dit zo moet worden begrepen, dat de kinderen van de Schepper-God zullen worden verzegeld met de wet. Zij maken zelf de keuze om verzegeld te worden, door hun erkenning van Hem die de Wetgever is, aangezien Hij Schepper is, zoals het vierde gebod aangeeft.

Getuigenis is onderdeel van een uitdrukking die Jezus vaak gebruikte: de wet en de profeten (Mattheüs 5:17; 7:12; 11:13; 22:40); in Romeinen 3:21: de wet en de profeten getuigen over de gerechtigheid van Christus, en uiteindelijk verklaart Jezus zich nader in Openbaring 19:10: ‘Want het getuigenis van Jezus is de geest der profetie.’
God zal de mensen die Hij verzegelt apart zetten van de rest van de mensen vanwege hun liefde voor Hem en hun bewijs van gehoorzaamheid aan Zijn wet. (Als u Gods liefde in uw hart hebt, zult u ervan houden Zijn wil te doen  -Spreuken 23:26).

Aldus kunnen we concluderen dat het zegel van de Levende God de sabbat van de zevende dag is, en dat het de sabbat is, die bepalend is om te beoordelen wie Zijn dienaren, en daarmee Zijn kinderen, zijn.
Ezechiël 20, vers 12 en 20 zeggen het kort en bondig:

Ook gaf Ik hun Mijn sabbatten als een teken tussen Mij en hen, opdat zij zouden weten, dat Ik, de Here, hen heilig.’ ‘Heiligt Mijn sabbatten, dan zullen deze een teken zijn tussen Mij en u, opdat gij weet, dat Ik, de Here, uw God ben.

Het woord dat in deze tekstgedeelten met teken is vertaald, oht, betekent in het Hebreeuws getuigenis, banier, standaard. Allemaal waardige omschrijvingen voor de sabbat van de Heer! De sabbat is a.h.w. de vlag die God wappert.
Oht heeft dezelfde werkwoordstam – avah – als het zelfstandig naamwoord tav in Ezechiël 9:4. Het werkwoord betekent een grenslijn trekken, merken, beschrijven met een merkteken.
Aldus is de sabbatdag de grenslijn die getrokken wordt tussen wie God dienen en wie God niet dienen.

In Openbaring vertelt Jezus ons ook over een ander proces dat gaande is, dat bijna hetzelfde is als het proces van verzegeling. In hoofdstuk 13, vers 16 en 17 wordt ons verteld over een bijzondere markering, die aanbidders van ‘het beest’ ontvangen. Het Griekse woord dat daar gebruikt wordt, is xáragma, dat zoiets betekent als stempel, impressie van een zegel, brandmerk, of (letterlijk) merkteken. Het is een synoniem van zegel om hetzelfde doel aan te duiden: het zetten van een eigendomsteken.
Het verschil met het zegel in Openbaring 7 is dat dáár het zegel wordt aangebracht op het voorhoofd, maar de markering van Openbaring 13 wordt aangebracht op het voorhoofd óf op de rechterhand.
Wij kunnen hieruit afleiden dat het zegel van de Levende God wordt ontvangen als resultaat  van een keuze, namelijk om trouw te zijn aan God. Daarom wordt het aangebracht op het voorhoofd. Het is een persoonlijk en bewust besluit dat we met ons verstand maken (dus niet op basis van ons gevoel). Het merkteken van het beest wordt bepaald door keuze of daden, bewust of onbewust. Het wordt daarom aangebracht op het voorhoofd (keuze) of op de rechterhand (daden). Er wordt aldus een scheiding aangebracht tussen twee groepen aanbidders.
Wanneer u Openbaring 13 doorleest, zult u ontdekken dat, wie het zegel van de Levende God niet heeft, automatisch het (merk)teken van het beest ontvangt, omdat Satan, de draak, zijn teken van eigendom aanbrengt op iedereen die God geen toestemming heeft gegeven om hem te beschermen met Zíjn handtekening van eigendom, Zijn familienaam, waardoor wij als Zijn kinderen worden beschouwd. Satan laat je echter geen keus; het maakt niet uit of je bewust voor hem kiest, zolang je maar doet wat hij wil, omdat Satan niet uit is op onze liefde. Hij wil blinde gehoorzaamheid en verstandeloze aanbidding. God echter, wil een verstandelijke en vrijwillige eredienst.

U zult ook ontdekken dat het hier gaat over twee wereldmachten, die ‘beesten’ worden genoemd. Het eerste beest vaardigt godsdienstige wetten uit en eist erkenning en aanbidding (een kerkelijke wereldmacht); het tweede beest draagt de wereld op het eerste beest te erkennen en te aanbidden (een politieke wereldmacht). Wij lezen hierin dat daarmee een kopie (beeld) wordt gemaakt van de situatie van de middeleeuwen, toen kerk en staat zich verenigd hadden om de mensen, die God wilden dienen volgens hun eigen geweten, te verdrukken.
We weten dat de aldus voorgestelde religie (gesymboliseerd door het eerste beest) slechts vals kan zijn, omdat erbij staat dat de macht om dit te doen door de draak wordt gegeven. Openbaring 12:9 identificeert de draak voor ons als Satan, de slang, de duivel (letterlijk betekent satan tegenstander). De aanhangers van deze godsdienst aanbidden dus Satan via de erkenning van het beest.

Openbaring 13 geeft ons ten minste acht opmerkelijke kenmerken ter identificatie van deze valse, religieuze macht, en plaatst zijn handelingen ontegenzeggelijk in de menselijke geschiedenis.
Hierdoor kunnen we deze macht feilloos identificeren, wat ijverige bijbelonderzoekers al sinds de middeleeuwen hebben gedaan.
Het scenario dat Openbaring schetst, is dat deze macht (1e beest) wederom politiek en moreel gezag zal uitoefenen over de hele wereld, en dat iedereen wiens naam niet geschreven staat in Gods boek der levenden hem uiteindelijk die erkenning zal geven. Zij zal daarbij hulp van de tweede wereldleider (2e beest) ontvangen, die autoriteit heeft de wereld te gebieden het gezag van het eerste beest te erkennen (aanbidden), op straffe van economische maatregelen.
Zij die aldus gedwongen of op grond van hun eigen keuze deze valse, godsdienstige macht erkennen,  zullen zijn merkteken, zijn zegel, op hun voorhoofd (door keuze) of rechterhand (door daad) ontvangen en aanvaarden; wie dat teken weigert, zal daarmee de doodstraf accepteren.
De overweldiger der mensen (Satan) heeft aldus een aardse macht zover gekregen het vierde gebod te veranderen, zijn merkteken van gezag en autoriteit erop te leggen en het aan de mensen als iets heiligs terug te geven (zie uitspraak 6 op pag. 141). Deze autoriteit ontvangt zijn macht van hem, die zichzelf valselijk rechten toekende in de hemel, die probeerde Gods macht te grijpen (Ezechiël 28 en Jesaja 14 en Openbaring 12). Het is altijd al zijn streven geweest om aanbeden te worden (Mattheüs 4:9 en Openbaring 13:4) en jammer genoeg verleidt hij velen ertoe hem inderdaad te aanbidden.
De overeenkomst tussen het zegel van God en het merkteken van het beest is dus, dat beide een teken zijn van aanbidding, en aanbidding heeft te maken met godsdienst, d.w.z. het dienen van een god, of het nu de ware of de valse is. Het verschil is dat het ene zegel door God wordt gegeven en het andere door een macht die goddelijke autoriteit claimt, maar door de duivel wordt beheerst. Vervolgens wordt in Openbaring 14 aan Gods kinderen verteld welke keus zij moeten maken: weiger het valse merkteken en aanbid de Schepper, want God zal eenieder oordelen die dat valse merkteken aanvaardt.
Het is heel belangrijk om te erkennen dat de sabbat van de zevende dag de inzet zal zijn van dit laatste gevecht om het geweten van de mens: het is een teken van autoriteit, een teken van het recht om godsdienstige wetten aan de mensen voor te schrijven. Op dezelfde wijze is de valse dag van aanbidding een teken van autoriteit van de anti-god. Gezaghebbende uitspraken hierover kunnen we lezen in hoofdstuk 22. God en de anti-god kunnen echter niet allebei gelijk hebben. Eén is waarachtig en één is vals. God wil dat wij dat onderscheid goed begrijpen, zodat we de juiste keus kunnen maken.
Openbaring 14, vers 6 en 7, leert ons dat aan het einde van de geschiedenis van deze aarde het evangelie verkondigd zal worden aan alle volk en stam en taal en natie en dat er een oproep zal uitgaan om de Schepper van hemel en aarde, de zee en de waterbronnen, zoals dat in het vierde gebod tot uiting komt, te aanbidden. Dit zal een test van trouw zijn, aangezien de tegenovergestelde boodschap van de anti-god in Openbaring 13:7 eveneens over de hele wereld uit zal gaan naar elke stam, natie, tong en volk, met de oproep om hém te aanbidden die zijn éigen teken van aanbidding heeft.

Het vierde gebod bevat de onderscheidende handtekening (zegel) van de God die wij aanbidden en die ons heiligt. Wij weten dat we niet negen geboden kunnen bewaren en er één ontkennen, want wie er één breekt, breekt ze allemaal (Jacobus 2:10). Wij weten dat we Gods wet en getuigenis niet kunnen bewaren op eigen kracht. Wij weten dat behoud komt door genade, maar wij weten ook dat genade gratie betekent voor zondaren, d.w.z. mensen die Gods wet breken.
Daarom doen we als christenen de plechtige belofte niet in zonde te willen blijven leven. De Geest van God geeft ons overtuiging, kracht en inzicht om bij ons besluit te blijven. Dus wat wilt u nu? Wilt u Zijn zegel op uw voorhoofd ontvangen? Het zegel van de Levende God, opdat Gods engelen u bewaren in het heetst van de strijd, de tijd der benauwdheid en verdrukking? Of wilt u dat andere merkteken op uw voorhoofd of op uw rechterhand ontvangen, door al dan niet bewust God niet te eren en Zijn geboden niet te houden?
Er zijn maar twee opties en u alleen kunt die keus maken. God dwingt immers niemand om van Hem te houden. Dat is Satans tactiek.

druk, druk, druk

Onze wereld verandert steeds sneller. Dat is niet alleen merkbaar op politiek en economisch gebied, maar ook in je persoonlijk leven. Met behulp van geavanceerde apparatuur communiceren we steeds meer en steeds sneller. Vierentwintig uur per dag. Zeven dagen per week. Radio, televisie, computers, (mobiele) telefoons en faxen. Met een ongekende intensiteit. Het lijkt alsof je je er niet aan kunt onttrekken.
En wat antwoordt de moderne mens op de vraag hoe het met hem of haar gaat? ‘Druk, druk, druk’. Geen wonder. Want zelfs tijdens vakanties is vaak het grootste gedeelte van de tijd al ingevuld. Het wordt steeds moeilijker om momenten van rust voor jezelf te creëren. Raken daardoor steeds meer mensen overspannen?

30.000 dagen

Eigenlijk is tijd bijzonder kostbaar. je kunt een dag nooit overdoen. En je hebt er in een mensenleven maximaal zo’n 30.000 ter beschikking. Hoog tijd voor de vraag of je ze allemaal wel zo goed besteedt. Wat heb je eraan nog meer te werken, nog meer te verdienen, nog meer te kopen als je niet de tijd neemt om te genieten, te rusten, met vrienden samen te zijn …?
Er bestaat een oud recept om dit soort nieuwerwetse problemen op te lossen. Dat is het principe van zes dagen werken, de zevende dag rust. De zevende dag is de zaterdag, de sabbat.

Wat moet je doen?

Sabbat vieren is eenvoudig. Eigenlijk geef je jezelf 52 extra vakantiedagen per jaar. Op vrijdagavond, als de zon onder is, sta je jezelf toe al je zorgen en verplichtingen los te laten. De sabbat is geen dag van verboden, maar een dag van rust, inspiratie en vriendschap. De sabbat is er niet voor schepping (creatie) maar voor herschepping (recreatie). Een dag die rust en nieuwe energie geeft. Vierentwintig uur lang laat je je zakelijk leven rusten. En je geeft anderen de kans hetzelfde te doen.
Door anderen duidelijk te maken dat je een dag per week niet beschikbaar bent, toon je respect voor jezelf en meer dan dat. Je onderbreekt de niet aflatende cadans waarin de wereld om je heen je probeert te dwingen.
Om echt te ervaren wat de sabbat is, is het goed de sabbat elke week te respecteren. Daardoor kom je in het ritme van zes dagen werken, een dag rust. En je zult merken dat sabbat vieren een groot en kostbaar geschenk is dat niks kost maar veel oplevert. De sabbat is letterlijk een geschenk uit de hemel.

Tien geboden

De tien geboden beslaan in de bijbel nog geen halve bladzijde. Toch kan niemand ontkennen dat als iedereen zich zou houden aan deze tien leefregels, de wereld er een stuk beter uit zou zien. Eén van de pijlers van de tien geboden is de sabbat. God heeft de sabbat aan de mensen gegeven als monument van de schepping. Een noodzakelijk rustpunt in ‘t levensritme. Hij koos geen willekeurige dag van de week, maar benoemde een speciale dag. Daardoor is de sabbat een dag waar een speciale zegen op rust. Ook God rustte na zes dagen scheppende arbeid, een gebeurtenis waar onze weekindeling rechtstreeks van afstamt.

Meer weten?
Over de geschiedenis en oorsprong van de wekelijkse rustdag, over de speciale betekenis die God de sabbat gaf, over hoe de zondag de zaterdag verdrong en over de sabbat als brug tussen christenen en joden? Lees dan de brochure ‘De zevende dag, een geschenk uit de hemel‘  online of stuur een email via het contactformulier en ontvang gratis en geheel vrijblijvend de uitgebreide brochure.

 

Christenen en de sabbat als rustdag

Voor de meeste christenen is zondag de rustdag. Toch zijn er wereldwijd miljoenen gelovigen die niet de zondag maar de sabbat als rustdag houden. En hun aantal groeit met duizenden per dag. Wat beweegt deze christenen tot die keuze?

Het antwoord op deze vraag heeft alles te maken met de relatie tussen de mens en zijn Schepper. Uit het scheppingsverhaal weten we dat alles wat God gemaakt had “zeer goed” was. Het kroonstuk van zijn schepping was de mens, die hij schiep naar “zijn evenbeeld”. De Bijbel zegt dat “God is liefde”(1 Joh.4:16). Vanzelfsprekend zijn wij niet identiek aan God, maar we lijken op hem. Hij heeft in ons eigenschappen en vermogens gelegd waardoor we een bewuste en gewilde relatie met hem kunnen hebben.

Als beelddragers van God berust onze relatie met hem op wederzijdse liefde. Maar hoe kunnen wij nu onze liefde voor God het beste in de praktijk laten blijken? Als hij het ons niet verteld had, zouden we er alleen maar naar kunnen gissen. Maar gelukkig heeft God ons zijn ‘verlanglijstje’ gegeven. Als we hem oprecht liefhebben, zullen we geen andere goden nalopen. Ook zullen we ons niet in aanbidding neerbuigen voor allerlei beelden. Vanzelfsprekend zullen we ook zijn heilige naam met gepaste eerbied gebruiken. Verder is het zijn wens dat wij elke week zullen stilstaan bij het feit dat hij zijn schepping in zes dagen heeft voltooid en voor ons de zevende dag als rustdag apart heeft gezet: “Houd de sabbat in ere, het is een heilige dag…. die gewijd is aan de Heer uw God; dan mag u niet werken…” (Exodus 20:8-11). Als wij Gods liefde willen beantwoorden, zullen we ons aan deze vier regels houden. Als wij ook liefde aan onze naaste willen betonen, hebben we daarvoor de andere zes geboden als richtlijn. Onze liefde ten opzichte van God wordt dus zichtbaar in het houden van zijn Tien Geboden.

Zowel in het Oude als in het Nieuwe Testament is de relatie tussen God en de mens gefundeerd in de liefde. God is liefde én hij is onveranderlijk (Jak.1:17). Maar de mens is vaak wispelturig. Zo zien we dat de Heer ons van tijd tot tijd weer aan dat fundamentele beginsel moet herinneren. Ten tijde van het Oude Testament was de boodschap van Mozes aan het volk Israël: “Heb daarom de Heer lief met hart en ziel en met inzet van al uw krachten” (Deut.6:5). Ten opzichte van de medemens mochten ze geen haat hebben of wrok koesteren: “Heb je naaste lief als jezelf. Ik ben de Heer” (Lev.19:18). Ook in het Nieuwe Testament leert onze Heer dat liefde tot God tot uitdrukking komt in het houden van zijn geboden. Hij wijst de Farizeeën erop dat Mozes het “grote en eerste gebod” en “het tweede daaraan gelijk” van God heeft ontvangen (Mat.22:34-40). De apostel Johannes had goed begrepen dat de relatie tussen God en de mens bestaat uit liefde van Gods kant en wederliefde van onze kant: “God is liefde. Wie in de liefde blijft, blijft in God, en God blijft in hem….  Wij hebben lief, omdat God ons het eerst heeft liefgehad ” (1 Joh.4:16,19). Door de eeuwen heen is de liefde van God voor ons, en onze wederliefde tot hem, de basis geweest van de relatie tussen de Schepper en zijn “evenbeeld”.

In de hemel wordt God geëerd en geprezen voor zijn liefde en scheppingsmacht. In de Openbaring lezen we dat Johannes in geestvervoering werd meegevoerd naar de hemelse troonzaal. Daar hoort en ziet hij hoe de wezens die rondom de troon van God staan hem “lof, eer en dank” brengen voor de verlossing van zondaren door het bloed van het Lam (Openb.5: 8-10). Onder hen bevinden zich de “vierentwintig oudsten”. Zij prijzen God omdat hij alles geschapen heeft: “U komen alle lof, eer en macht toe, Heer, onze God, want u hebt alles geschapen: uw wil is de oorsprong van alles wat er is” (Openb.4:10-11). De eer en aanbidding die God in de hemel ontvangt, komen hem als Schepper ook toe hier op aarde.

God richt een oproep tot zijn schepselen op aarde om zich aan te sluiten bij de lofprijzing van de hemelbewoners. Kort voordat de grote strijd tussen goed en kwaad haar einde nadert, richt God nog éénmaal een oproep tot deze wereld om hem als Schepper te erkennen. Johannes ziet dit in een van zijn visioenen: “Toen zag ik opnieuw een engel, die hoog in de lucht vloog… Luid riep hij: Heb ontzag voor God en geef hem eer… Aanbid hem die hemel en aarde, zee en waterbronnen geschapen heeft” (Openb.14:7). De boodschap van deze engel is een directe verwijzing naar het scheppingsverhaal uit Genesis. Het is tevens een indirecte verwijzing naar het vierde gebod.

Waarom miljoenen christenen de sabbat als rustdag houden? Zij realiseren zich dat onze liefde tot God niet volledig tot zijn recht kan komen als we ons slechts houden aan negen van de tien geboden. Ook het vierde gebod hoort erbij. Ten eerste erkennen zij door het vieren van de sabbat openlijk het gezag van God als Schepper van hemel en aarde. Ten tweede, wie zegt dat hij God liefheeft, moet zich aan zijn geboden houden. Eén van die geboden is het sabbatsgebod. Om deze twee redenen hebben al deze christenen gekozen voor de sabbat als rustdag. In die keuze weten zij zich bevestigd door de oproep van de engel uit Openbaring 14:7. Sabbatvieren is daarom voor miljoenen christenen een teken van hun eerbied voor en liefde tot God, de Schepper van hemel en aarde.

Laurens Joosse, december 2018

naar de beginpagina

 

 

Wat maakt het uit welke dag je aanbidt?

Wat maakt het uit welke dag je aanbidt?
Het merkteken van het ‘beest’ versus zegel van God
Tijdens het concilie van Trente werd onderstreept, dat door de vervanging van de sabbat op de zevende dag van de week door de zondag duidelijk wordt aangetoond, dat de kerkelijke traditie boven het gezag van de Schrift staat. En in tal van officiële kerkelijke publicaties is het steeds weer herhaald: de katholieke kerk heeft de zondagsviering ingesteld ter vervanging van de sabbatviering.

Het vierde gebod is dan ook, zoals we al zagen, een bijzonder gebod. Het verwijst naar het absolute gezag dat God als de Schepper en Herschepper over het mensdom uitoefent. Daarom is het veranderen van dit vierde gebod in feite niets minder dan een hooghartige ontkenning van Gods soevereiniteit. Het is een niet mis te verstaan signaal van opstand tegen het oppergezag van God.

“Wat maakt het nu verder uit, of je nu de ene dag viert of de andere? Als je maar eens in de zeven dagen een dag aan God wijdt. God kan toch niet zo kleinzielig zijn, dat Hij het de mensen kwalijk zou nemen als ze zijn rustdag 24 uur opschuiven?” Dit soort argumenten wordt vaak als excuus aangevoerd als men de viering van de zondag wil verdedigen.
De profetie van Daniël 7 geeft een onomwonden antwoord op dit soort povere excuses: Gods gezag staat op het spel. Hij wil niet, dat men aan zijn heilige, onveranderlijke, volmaakte wet knoeit. Hij waarschuwde via de profetie van Daniël ervoor dat dit toch zou gaan gebeuren en liet weten dat het slecht zou aflopen met de macht die vermetel genoeg zou zijn om dit te doen: “Men zal hem de heerschappij ontnemen en hem vernietigen tot het einde” (vers 27).

lees hier het hele artikel

Brochure de Zevende Dag een geschenk uit de hemel

download hier de brochure

Van tijd tot tijd wordt de discussie over een wekelijkse rustdag opnieuw actueel. Zoals nog niet zolang geleden tijdens de debatten over de winkelsluiting op zondag. Organisaties ter bevordering van de zondagsrust nemen een standpunt in op basis van religieuze achtergronden. Anderen bepleiten een wekelijkse rustdag om te ontsnappen aan wat wel de 24 uurs economie wordt genoemd. Maar van welke kant de discussie over een wekelijkse rustdag ook bezien wordt, iedereen is het er over eens dat de mens die zichzelf geen rust gunt, doldraait. De tredmolen van werken, eten, televisie kijken, slapen etc. vraagt nu eenmaal om een noodzakelijke onderbreking. In deze brochure komt een groot aantal historische en religieuze aspecten aan de orde met betrekking tot de wekelijkse rustdag. Er wordt ingegaan op de vraag welke invulling zo’n rustdag verdient. Is de wekelijkse rustdag een dag van uitslapen, winkelen, sporten en familiebezoek, of heeft die dag een diepere betekenis? Lees hoe een objectieve beschouwing tot zeer verrassende uitkomsten kan leiden!

Een Godsgeschenk geruild!

De wekelijkse rustdag komt al aan de orde op de allereerste bladzijden van het boek dat ‘t verst teruggaat in de geschiedenis van de mensheid: de Bijbel. In het Bijbelboek Genesis lezen we hoe God de wereld en alles wat daarop te vinden is, schiep in zes dagen. De zevende dag rustte Hij van zijn scheppingswerk. Die dag werd in letterlijke betekenis een dag van recreatie. Zes dagen hield God zich bezig met creatie, schepping, De zevende dag richtte Hij in als monument van Zijn schepping, een dag van herschepping. Dat oude bijbelverhaal vormt ook de enige verklaring voor de tijdsindeling zoals wij die kennen. Onze seconden, minuten, uren, dagen, maanden en jaren laten zich wetenschappelijk verklaren door de loop van sterren en planeten, de weekindeling kent geen andere oorsprong dan het bijbelse scheppingsverhaal. De joodse geleerde Abraham Heschel omschreef de wekelijkse rustdag als volgt: Toen God besloot een monument op te richten voor de schepping, had Hij verschillende keuzen. Hij had een enorme kathedraal kunnen bouwen of een gedenksteen van een gigantische omvang kunnen oprichten. Met alle praktische problemen van dien. De zo gekozen plaats van aanbidding zou een voor velen moeilijk bereikbaar heiligdom zijn, het zou onderhevig zijn aan de tand des tijds, het zou kunnen verworden tot een plaats waarvan mensen elkaar het eigendom betwisten.Lees verder

Waarom ik naar de kerk ga op zaterdag

Glowfolder

Voor velen lijkt mijn zaterdagse kerkgang niet in overeenstemming met de christelijke zondagtraditie. Zij vragen zich af hoe ik zo in de war kan zijn om op de ‘verkeerde dag’ te gaan. Waarom kies ik, en miljoenen met mij, dan voor de zaterdag boven de zondag? Denk eens na over deze drie redenen, die u mogelijk zullen verrassen.

Eerste reden: Gods woord

Ik ga op zaterdag naar de kerk omdat het Bijbels is en zondagviering niet. Hoewel God iedere dag aanbidding verwelkomt, heeft Hij de zevende dag apart gezet als een speciale rustdag. Deze dag wordt Sabbat genoemd en komt overeen met zaterdag. Zij werd aan de mensheid gegeven bij de schepping, ongeveer 2.000 jaar voor het ontstaan van het Joodse volk (Genesis 2:1-3). Jezus zei, dat de Sabbat voor de mens gemaakt was, niet alleen voor de Joden (Markus 2:27).Lees verder